صدای آزاد بازیگر

Actor voice

صدای آزاد بازیگر
اگر به بازی کودکان در دوران ابتدایی دقت کنیم متوجه می شویم با خنده هایشان مدرسه را تکان می دهند و هرگاه با دوستانشان صحبت می کنند، کلام آنها بلند و واضح است.

از کودکی تا بزرگسالی
بچه ها در کودکی صدای بلند و رسایی دارند بعد از به دنیا آمدن با تمام وجود صدای خودشان را آزاد کرده و گریه می کنند.
مهمترین دلیل صدای بلند کودکان باز کردن دهان است. بچه ها دهان خود را به اندازه کافی با می کنند و به همین دلیل صدای آنها رسا و با برد کافی به گوش می رسد.
اگر به بازی کودکان در دوران ابتدایی دقت کنیم متوجه می شویم با خنده هایشان مدرسه را تکان می دهند و هرگاه با دوستانشان صحبت می کنند، کلام آنها بلند و واضح است.
دلیل صدای ضعیف ما
کم کم در دوران مدرسه و در خانه به بچّه ها گفته می شود که نوشتن و خواندن بهتر از حرف زدن است و اگر دوست دارند حرف بزنند باید با صدای آرام و بدون مزاحمت برای دیگران باشد.
مجموع این امر و نهی ها باعث می شود بسیاری از فرزندان ما همانطور که بزرگتر می شوند، کمتر تمایل داشته باشند در جمعهای غریبه و غیر آشنا صحبت کنند.
و اگر هم کلامی از آنها شنیده شود ضعیف و غیرواضح خواهد بود. چون می ترسند به عنوان فردی غیر منظبط شناخته شوند.
در مدرسه به ما آموخته اند که تفکر بهتر از صحبت و درخواندن بهتر از تفکر است. شاید به همین دلیل است که بسیاری از بچه هایی که در تحصیل موفق هستند، از قدرت سخنرانی و فن بیان ضعیفی برخوردارند.
بعضی از انسانهای فرهیخته بدلیل ترس از غلط بودن صحبتهایشان و کامل گرا بودن کمتر به سخنرانی می پردازند.
و در جامعه افکار متعالی این بچه درسخوانهای دیروز و انسانهای بزرگ امروز شنییده نمی شود.

خب الآن چی کار کنیم؟
باز کردن کامل دهان به بهتر شدن شدت و حجم صدا کمک زیادی می کند. همانطوریکه طبیعت ما در کودکی اینگونه بوده.
لطفن جلوی آینه بأستید و و سعی کنید برای ادای یک جمله دهان خود را بیش از حد معمول باز کنید و صدای خود را ضبط کنید.
همان جمله را با وضع معمولی بگوئید و باز هم صدای خود را ضبط کنید. می بینید که صدای اول خیلی واضح تر از دومی است.
زشت نمی شیم؟
بعضی از دوستان فکر می کنند که اگر موقع صحبت دهان خودمون رو زیاد باز کنیم زشت می شویم و چهره بدی پیدا می کنیم.
خب نیازی نیست که بقدری در این کار افراط کنیم که نازیبا به نظر بیاید، بلکه هدف بیانی بهتر از بیان فعلی است.
کافی صدای ما از وضعیت فعلی فقط کمی بهتر شود تا ما از این تمرین به مقصود خود برسیم.
دیگه چی؟
غیر واضح شنیده شدن کلمات دلیل دیگری هم دارد و آن عدم تلفظ حرف آخر کلمات است. این اتفاق در مواردی که تأکید روی حرف پایانی نباشد دیده می شود.
یکی از دلایل ضعیف بودن صدا در انتهای کلمات، خجالتی بودن و کم حرفی ماست که در جای خودش به آن خواهیم پرداخت.

مواظب باشید!
کلمات : مثل، آزاد، نیرو، استقلال، کباب، استهلاک و تمامی کلماتی که فشار ادا کردن آنها در بخشهای اولیه و میانی است، با این خطر مواجه هستند که بصورت پایان غیر واضح ادا شوند.
همچنین اگر جملات کمی طولانی تر باشند این مسئله یعنی ادای غیر واضح انتهای کلمات بیشتر اتفاق می افتد. پس موقع تمرین و ضبط صدا جملات کوتاه استفاده می کنیم.

خب چه ربطی به ما داشت؟
تا اینجا مقاله از وضوح کلمات برای عموم مردم صحبت کردیم و حرفی از بیان بازیگران تئاتر به میان نیامد.
البته مطالب گفته شده تا اینجای مقاله جنبه عمومی دارند و بازیگران هم باید به آن توجه داشته باشند تا صدای مکالمه روزانه یا سخنرانی آنها تقویت شود.
در ادامه مواردی را که برای عزیزانم در رشته بازیگری لازم است مطرح می کنم.
برای تقویت بیان در ایفای نقشهایمان باید به شیوه بازیگران تئاتر تمرین کنیم حتی اگر در حوزه سینما و تلویزیون با نمایشهای رادیویی و دوبله فیلم فعالیت می کنیم.
هنر تئاتر مادر تمام هنرهای نمایشی محسوب می شود و بیان آن هم زیرساخت تمام بیانها .
در غالب نمایشها بیان و صدای بازیگر بیشترین انتقال حس را در طول یک نمایش به مخاطب منتقل می کند و تحقق این امر اساس تمرینات بیان بازیگر است.

قابل توجه هنرجویان تئاتر
بدلیل اینکه صدای ما بصورت موجی کروی منتشر می شود، در فواصل دورتر ضعیف به گوش می رسد و این امر برای بازیگران تئاتر از اهمیت زیادی برخوردار است.
در سالنهای نمایش بازیگران معمولاً از میکروفن و بلندگو استفاده نمی کنند و صدای آنها باید کل سالن نمایش را پوشش دهد.
البته در بازیگری سینما و تلویزیون بدلیل استفاده از دستگاههای ضبط صدا و یا دوبله صدا، بازیگران فشار کمتری برای بیان متوجه می شوند.
بازیگران تئاتر باید تمرینات ویژه ای برای بهبود برد و وضوح صدای خود انجام دهند و بدانند که تنها قدرت بیان آنهاست که صدای نقش را به مخاطب منتقل می کند و هیچ ابزاری به کمک آنها نخواهد آمد.
منظورم از هیچ ابزاری آن است که قدرت کلمات فقط از صدای بازیگر نشأت می گیرد ولاغیر
وگرنه افکت صوتی و موسیقی و صداهای صحنه کارکرد خاص خود را دارند که در اینجا موضوع صحبت ما نیست.

یعنی داد بزنیم ؟
داد زدن در نمایش و هنگامی که دیالوگها نیازی به فریاد ندارند، اشتباه است. بازیگر باید حجم و برد صدای خود را آنقدر بالا ببرد که همه تماشاگران صدای او را بشنوند.
این کار با تنفس صحیح، آزادسازی صدا، بازکردن دهان به اندازه کافی، استفاده درست از لبها و زبان، واضح ادا کردن کلمات و فیزیک بدنی صحیح اتفاق می افتد .

یک کار جالب!
یک تکنیک جالب برای درست شنیده شدن صدای بازیگران، باز نگه داشتن نای در حالتهای مختلف ایفای نقش است.
برای حرف زدن، باید هوا از ریه به حنجره منتقل شود و این کار از طریق لوله ای به نام نای اتفاق می افتد.
جنس نای غضروفی است و اگر نای بسته یا گرفته باشد حجم هوای کافی به تارهای صوتی نمی رسد. و در این صورت برد صدای ما کافی نخواهد بود.
برای اینکه همه تماشاگران حاضر در سالن صدای ما را بشنوند باید نای خود را باز نگه داریم. یعنی فیزیک بدن و حالت بالا تنه ما در هنگام ایفای نقش مانع از جریان صحیح هوا نشده و بیان ما را محدود نسازد.
البته باید توجه کنیم که بیان ما تأثیر منفی بر بدن ما نگذارد.
در پایان این گفتار از اینکه با ما همراه بودید سپاسگزارم. من حمید حاجی پور هستم و در سایت بیان آسان مطالبی رو راجع به فن بیان و تقویت صدا با کاربران عزیز در میان خواهم گذاشت.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *